ลอยกระทง กับลมหนาว

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าลอยกระทงครั้งสุดท้ายเมื่อไร อาจจะเป็นตอนปีหนึ่ง แต่ไม่รู้จะนับได้ไหม เพราะตอนนั้นก็ใช้มือแตะวนๆ กัน กระทงเพียงหนึ่ง แต่กลับตองแบกคำอธิษฐาน ของคนเป็นสิบ

ฉันดีใจที่มันไม่จมไปซะก่อน น่าสงสารที่มันต้องแบกคำอธิษฐานของคนเยอะขนาดนั้น

จะว่าไปแล้วคนเรามีความปรารถนากันทั้งนั้น อยากมีชีวิตที่สมบูรณ์
ขาดโน่นนิด...ก็บ่น
ขาดนี่หน่อย...ก็บ่น
หรือบางทีก็มีพร้อมแต่น้อยกว่าคนอื่น...ก็บ่น

มันทำให้หลายครั้งฉันสงสัยว่าตรงไหนกันแน่ที่เรียกว่า"พอดี" จะได้ไม่บ่น

จะว่าไปฉันก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ เพราะฉันยังบ่นกับตัวเองทุกวัน ว่าไม่มีคนมารัก ทั้งที่พ่อแม่พี่น้องก็รักฉันดี ศัตรูก็ไม่มี หรือาจจะมีแต่ฉันไม่รู้ ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมถึงยังไม่พอ

วันก่อน ฉันตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมตัวเองถึงอยากมีรักแบบหนุ่มสาว(เอ๊ะ หรือหนุ่มหนุ่ม) นักหนา

เป็นเพราะหนังรถไฟฟ้าที่ฉันเคยขึ้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หรือโฆษณาข้างทางที่บอกว่าใช้แป้งยี่ห้อนี้ แล้วจะสามารถเรียกดาราเกาหลีมาหลงรักได้ หรือละครหลังข่าวที่บังคับให้ทุกเรื่องต้องมีพระเอกกับนางเอก จะได้รักกันตอนจบ ไม่ว่าในตอนจบจะอยู่ด้วยกันหรือตายจากกันไปก็ตาม

มันก็เหมือนกับหนังรถไฟฟ้าน่ะแหละ รู้ทั้งรู้ว่า "คุณลุง" มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร อาชีพเป็นอะไร มีเมียหนึ่ง มีลูกอีกหนึ่ง "เหมยลี่" ก็ไม่ใช่เซลล์ขายโซลาร์เซลล์ แต่เป็นถึงครูสอนเต้น ในโรงเรียนนานาชาติที่(ฉันรู้มาว่า)แพงที่สุดในประเทศไทย แต่เราก็ยังคงเต็มใจอินไปกับมัน

เพราะว่าเราขาดความรัก หรือเรารักตัวเองไม่พอกันแน่นะ ฉันสงสัย

ลมหนาวแบบนี้ พัดมาถูกกายฉันตามปกติ มันจะมาปีละสองสามเดือน ซึ่งเป็นช่วงสอบไฟนอลพอดี ฉันจำลมหนาวแบบนี้ได้ เพราะต้องออกจากร้านกาแฟ ขึ้นมอเตอร์ไซด์ ไปรถไฟฟ้า ต่อรถใต้ดิน แล้วนั่งรถเมล์ ก่อนจะเดินกลับบ้าน

ฉันทำแบบนี้มาสี่ปี ไม่เห็นจะเจอเหมือนเหมยลี่เลย

หนัง...โกหก

แต่เอาเถอะ อารมณ์ชั่ววูบน่ะ ถึงฉันจะอยากมี"แฟน"จนตัวสั่นแค่ไหน แต่ถ้ามีแล้วชีวิตมันจะแย่ลง ฉันว่าชีวิตที่เป็นอยู่แบบนี้ มันก็ดีอยู่แล้ว เฮ้อ

ถอนหายใจอีกครั้ง มองไปข้างหน้า

พรุ่งนี้ก็เช้า ไม่นานก็ปีใหม่

ใครไม่สบายใจ มองไปข้างหน้าด้วยกันนะ

BeJuNg
2 พ.ย. 2552 เวลา 22:08 น.